Parki narodowe w Indiach

Choć Indie są jednym z najludniejszych krajów świata, co skutkuje częściową degradacją zielonych terenów położonych w Południowej Azji, istnieją tu 102 parki narodowe, a wiele stref chronionej przyrody wciąż oczekuje na urzędowe zatwierdzenie. Są to jednak niewielkie pozostałości do imponujących dawniej lasach, które zostały wykarczowane, ustępując miejsca polom uprawnym i osiedlom mieszkaniowym. Obecnie rezerwaty stanowią niecałe 2% łącznej powierzchni Indii.

Przyroda ożywiona

Pierwszym obszarem chronionym na subkontynencie indyjskim był Hailey National Park, wyodrębniony 8 sierpnia 1936 roku. W 1952 roku jego nazwa została zmieniona na Ramganga National Park. Dziś funkcjonuje jako Park Narodowy Jima Corbetta, by uczcić byłego myśliwego, a później działacza ochrony przyrody i fotografa, który miał wpływ na wyznaczenie jego granic. Najstarszy park narodowy w Indiach o powierzchni 521 km² leży w dystryktach Nainital i Pauri w stanie Uttaranchal nad rzeką Ramganga – jednym z dopływów Gangesu. Park Narodowy Jima Corbetta jest domem dla zagrożonych wyginięciem tygrysów bengalskich i hien pręgowanych, a także lampartów, szakali złocistych, słoni indyjskich, niedźwiedzi wargaczy, antylop nilgau, danieli oraz kilku gatunków małp i jeleni. Równinę Parku Narodowego Corbetta leżącą na przedgórzu łańcucha Himalajów można przemierzać indywidualnie lub uczestnicząc w zorganizowanej eskapadzie z możliwością zakwaterowania. Rezerwat jest dostępny dla turystów od 15 listopada do 15 czerwca. W pozostałych miesiącach monsunowe opady uniemożliwiają poruszanie się po wytyczonych tu drogach. Przebywając w tej części kraju warto udać się do Delhi oddalonego o 250 kilometrów od Parku Narodowego Jima Corbetta. Z łatwością możesz połączyć zwiedzanie obu tych miejsc wybierając tanie loty do Delhi.

Park Narodowy Jima Corbetta / fot. https://flic.kr/p/qC9aRS CC BY-SA 2.0 https://creativecommons.org/licenses/by-sa/2.0/

Park Narodowy Jima Corbetta / fot. https://flic.kr/p/qC9aRS CC BY-SA 2.0 https://creativecommons.org/licenses/by-sa/2.0/

Indyjskie rezerwaty fauny i flory

Do 1970 roku w Indiach istniało zaledwie pięć parków narodowych. Dziś jest ich zdecydowanie więcej, a w planach jest ustanowienie kolejnych obszarów będących azylem dla endemicznych okazów fauny i flory. Kilka rezerwatów uplasowało się na Liście Światowego Dziedzictwa Kultury i Przyrody UNESCO z powodu występujących tu unikatowych gatunków zwierząt. Park Narodowy Kaziranga leżący w północno-wschodniej części kraju stanowi azyl dla nosorożca indyjskiego, którego blisko 70% światowej populacji zamieszkuje w tym rejonie. Park Narodowy Keoladeo we wschodniej części Radżastanu jest ostoją ptactwa wodnego, a Park Narodowy Manas w stanie Asam chroni słonie indyjskie, bawoły wodne, jelonkowce błotne, świnie karłowate, czarne kangury, sowy nepalskie i przepiórki karłowate. Największa populacja tygrysów bengalskich żyje na terenie Parku Narodowego Bandhavgarh, ustanowionego w 1968 roku. Powierzchnia rezerwatu w stanie Madhya Pradesh przekracza 448 km², co stwarza doskonałe warunki do pogoni z aparatem fotograficznym w poszukiwaniu tych majestatycznych stworzeń.

Śladami pręgowanego króla dżungli

Obszar chronionej przyrody Bandhavgarh powinien zwiedzić każdy miłośnik egzotycznej fauny i flory, który znalazł się w północnych Indiach. Pośród tropikalnej dżungli i ogromnych połaci torfowisk i łąk przechadzają się reprezentanci blisko czterdziestu gatunków ssaków, zaś korony drzew zamieszkuje ponad dwieście pięćdziesiąt gatunków ptaków. Można się tu natknąć na dziko żyjące lamparty, niezliczone stada jeleni cętkowanych, sambarów jednobarwnych, makaków, guźców i szakali. Obserwacja zwierzyny skrywającej się w gęstym lesie dostarcza niezapomnianych wrażeń. Nikogo zatem nie dziwi fakt, że pisarz i noblista Joseph Rudyard Kipling urodzony w Bombaju czerpał inspiracje z rezerwatu Bandhavgarh do stworzenia zbioru opowiadań Księga dżungli. Droga do parku w stanie Madhya Pradesh wiedzie z miejscowości Tala. Na teren obiektu można wjechać jedną z czterech wyznaczonych w tym celu stref, jednak tylko Tala Zone daje niemal stuprocentową gwarancję ujrzenia tygrysa bengalskiego w naturalnym środowisku. Regulamin Parku Narodowego Bandhavgarh zezwala na wjazd tylko trzydziestu dwóch samochodów dziennie, dlatego przed przylotem do Indii należy zarezerwować sobie miejsce w jeepie na stronie internetowej oferującej uczestnictwo w safari.

Park Narodowy Bandhavgarh / fot. fot. https://flic.kr/p/4fyVNm CC BY 2.0 https://creativecommons.org/licenses/by/2.0/

Park Narodowy Bandhavgarh / fot. fot. https://flic.kr/p/4fyVNm CC BY 2.0 https://creativecommons.org/licenses/by/2.0/

Niezwykłe formacje roślinne

Indyjskie parki narodowe cechuje niespotykana nigdzie indziej różnorodność biologiczna. Dzika sawanna przeradza się tu w tropikalny las, przez który przepływają górskie strumienie. Dżunglę, oprócz imponujących rozmiarem drzew liściastych porastają też egzotyczne krzewy, bambusy, eukaliptusy i barwne lantany. Rezerwaty położone w środkowych i południowych stanach Indii wyróżnia obecność sucholubnych zarośli krzaczastych, z kolei akacje i drzewa sandałowe rosną wszędzie tam, gdzie dominują trawiaste formacje, a opady występują wyłącznie w porze deszczowej. Jeszcze ciekawsze okoliczności przyrody charakteryzują Park Narodowy Sundarban, leżący częściowo na terytorium Bangladeszu. Region objęty ochroną zajmuje powierzchnię 10 km². Na krajobraz Sundarban składa się obszar lądowy i wodny w delcie rzeki Ganges, a także największe na świecie namorzyny. Wśród wiecznie zielonej roślinności grasują tygrysy bengalskie, ssaki wodne, ptaki i gady.

Park Narodowy Doliny Kwiatów

Pod tą niezwykle romantyczną nazwą kryje się rezerwat wytyczony w stanie Uttarakhand w północno-zachodnich Indiach. Od 2005 roku znajduje się na Liście Światowego Dziedzictwa UNESCO, wskutek rozszerzenia rejestru z 1988 roku, na którym dotąd widniał jedynie pobliski Park Narodowy Nanda Devi. Dolina Kwiatów leży w Himalajach, u podnóży masywu górskiego Nanda Devi o wysokości 7816 metrów nad poziomem morza. To także najwyższy szczyt Indii, zaś jego stoki pokryte są lodowcami i wiecznym śniegiem. Nazwa obszaru chronionej przyrody nawiązuje do imponującej liczy kwiatów porastających rezerwat. Można je podziwiać od czerwca do października, gdyż przez pozostałą część roku park narodowy opanowuje sroga zima, a roślinność pokrywają grube czapy śniegu. W 2006 roku Dolina Kwiatów została utrwalona na filmie pod tym samym tytułem. Melodramat indyjskiej produkcji oddaje jednak tylko fragment tutejszego krajobrazu. Warto przybyć latem do stanu Uttarakhand, by na własne oczy ujrzeć blisko 500 gatunków wysokogórskich kwiatów.

Dolina Kwiatów / fot. https://flic.kr/p/DMdYUF CC BY-SA 2.0 https://creativecommons.org/licenses/by-sa/2.0/

Dolina Kwiatów / fot. https://flic.kr/p/DMdYUF CC BY-SA 2.0 https://creativecommons.org/licenses/by-sa/2.0/

(Visited 87 times, 1 visits today)

Dodaj komentarz